ต้น  	เป็นพรรณไม้ต้นเล็ก ๆ มีลำต้นสูงประมาณ 2 ฟุต ลักษณะลำต้นจะเป็นข้อ ๆ 
ใบ	:	ใบมีลักษณะคล้ายใบพลูขนาดย่อม ใบจะเป็นสีเขียวแก่และมีรสเผ็ดเล็กน้อย ใบใช้กินเป็นผักได้
ดอก  	ลักษณะดอกจะออกยาวเป็นปุ่ม ๆ คล้ายกับดอกดีปลี แต่จะสั้นกว่า
อื่น ๆ	:	ชะพลูมีอยู่ 2 ชนิด ชนิดนี้เป็นพรรณไม้เถา ลักษณะลำต้น ใบ ดอก และรสก็มีลักษณะเดียวกัน แต่จะผิดกันตรงที่ลำต้นเป็นเถาเท่านั้น ส่วนคุณสมบัติในทางยาก็ใช้อย่างเดียวกันชนิดเถานี้เรียกกันว่า ชะพลูเถา (ไทยภาคกลาง) ปูริงนก ผักปูริง ผักปูลิง ผักอีเลิด (ภาคเหนือ)[1]
เป็นพืชล้มลุกแบบเลื้อย (climbing herb) มีกลิ่นหอม ต้นสูงประมาณ 60 ซม. ลำต้นตั้งตรงสัเขียวมีรากงอกตามข้อ  (node) แตกหน่อใหม่ตรงข้อ 
ใบเป็นใบเดี่ยว (simple leaf) เรียงสลับ (alternate) รูปร่างใบเป็นรูปหัวใจ (cordate) เส้นใบชัดเจน 5-7 เส้น ปลายใบแหลม ผิวใบไม่เรียบขนาด 3-4.5 ซม. กว้าง 2-3 ซม. ใบใหญ่มีขนาดกว้าง 15 ซม. ยาว 17 ซม. ก้านใบยาว 1-5 ซม. ต้นและใบมีรสเผ็ดและกลิ่นฉุนเล็กน้อย 
ดอกเป็นดอกช่อไม่มีก้านดอกย่อยอัดแน่น (หยรำ) ช่อดอกสีขาวและเปลี่ยนเป็นสีเขียว ไม่มีกลีบดอก เกสรตัวผู้ (stamen) 1-10 อันส่วนใหญ่พบ 2 อัน รังไข่ (ovary) 1 ผล (fruit)
ผล  เป็นผลรวม (multiple fruit) แบบเบอร์รี่ (berry) รูปทรงกระบอก เมล็ดขนาดเล็ก  [3]