- ลำต้น ปอกเปลือกออก เคี้ยวเนื้อที่ลำต้นเพื่อกินน้ำหวาน แล้วคายกากทิ้ง(กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน)    
  ลำต้น รับประทานแก้กระหายน้ำหรือรับประทานเป็นของกินเล่น(เมี่ยน)  
  ลำต้น รับประทานได้มีรสหวาน(ม้ง,ลั้วะ) 
- ปล้องที่ลำต้น ผ่าครึ่งซีกแล้วต้มรวมกับยาต้มช่วยให้ยาต้มดื่มง่าย มีรสหวาน หรือผ่าแล้วเอาเกลือทานำไปเผาไฟแล้วเคี้ยว กินแก้ไข้ และแก้อาการเจ็บคอ(คนเมือง)
  ลำต้น หมกไฟแล้วผ่าเอาน้ำอ้อยทามาขาเด็กที่ไม่มีเรี่ยวแรง ช่วยทำให้มีแรงเดินขึ้นมาได้(ปะหล่อง)
	- สรรพคุณความเชื่อ
	  ยาขับปัสสาวะ ใช้ลำต้นสด สับเป็นชิ้นเล็กๆ ประมาณ 1 กำมือ (สด 70-90 กรัม หรือแห้ง หนัก 30-40 กรัม) หั่นเป็นชิ้น ต้มน้ำแบ่งดื่ม วันละ 2-3 ตรั้ง ก่อนอาหาร ครั้งละ 1 ถ้วยชา (75มล.)
	  แก้ไอเรื้อรัง มีเสมหะ ใช้รากอ้อย 10 กรัมต้มกับสุรา กินครั้งเดียวหมด วันละ 2 ครั้ง เช้า-เย็น
	  แก้อาเจียน ใช้น้ำอ้อยสดครึ่งแก้วผสมน้ำคั้นจากขิงสด 1 ช้อนชา คนให้เข้ากัน ตั้งบนไฟพออุ่น ดื่มให้หมดในครั้งเดียววันละ 2 ครั้ง เช้า-เย็น
	  เปลือกต้น รสฝาดหวานเอียน แก้แผลเน่าเปื่อย
	  ชานอ้อย รสหวานเอียน ฝาดเล็กน้อย แก้แผลเรื้อรัง และแก้ฝีอักเสบบวม
	  ลำต้น รสหวาน แก้ร้อนใน ขับปัสสาวะ ขับเสมหะ แก้ไอ แก้คลื่นไส้อาเจียน แก้ไข้ แก้ขัดเบา ขับนิ่ว แก้ท้องผูก [3]