- ยอดอ่อน รับประทานกับลาบ(เมี่ยน) 
- ยาง ทาตามง่ามนิ้วมือนิ้วเท้าที่คัน(กะเหรี่ยงแดง)
  น้ำยาง ใช้สมานแผลสด เช่นแผลมีดบาดหรือแผลปาก เปื่อย(คนเมือง)
  น้ำยาง นำมาทารักษาแผลไฟไหม้หรือน้ำร้อนลวก(ม้ง)
- ผล เป็นยาเบื่อทำให้ท้องเสียรุนแรง(เมี่ยน)
- ต้น ปลูกเป็นแนวรั้ว(ขมุ,กะเหรี่ยงแดง,กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน)
- เมล็ด คั้นเอาน้ำมัน ใช้เป็นเชื้อเพลิง(กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน)
  ผลแก่ ผ่าครึ่งแล้วนำน้ำยางที่ได้ไปใช้จุดตะเกียงแทน น้ำมันได้(ม้ง)
- ใบหรือเมล็ด แก้โรคผิวหนัง ซึ่งได้แก่พวก ผื่นคัน หิด และฆ่าแมลง 
เปลือกต้นหรือใบ แก้ปวดบวม แก้กระดูกหัก แก้บาดแผล และแก้อาการเคล็ดขัดยอก[1]
- ตำรับยา	:	
1. โรคผิวหนังผื่นคัน โดยนำเมล็ดมาตำแล้วผสมกับน้ำมันพืช ทาตรงบริเวณที่เป็น หรือใช้ใบสดลนไฟให้อ่อน แล้วขยี้ให้แหลกทาบริเวณที่เป็น 
2. กระดูกหัก ให้ใช้เปลือกหรือใบสดกับส้มกบ และพริกไทยสัก 4 – 5 เม็ดนำมาตำรวมกันให้ละเอียด เสร็จแล้วก็นำไปผัดใส่เหล้า เอาไปพอกตรงบริเวณที่หัก
3. ฟกช้ำ ปวดบวม เคล็ดขัดยอก ใช้ใบสดตำพอกตรงบริเวณที่เป็น[1]

- ราก น้ำต้มรากินเป็นยาแก้ท้องเสีย ทำให้อาเจียน ระบาย และใช้ทาถูนวดแก้ปวดตามข้อ 
  ต้น น้ำยางต้นสดใช้เป็นยาห้ามเลือด ออกฤทธิ์คล้ายสารประเภท collodion ใช้เฉพาะที่ สำหรับรักษาโรคริดสีดวงทวารและแก้โรคผิวหนังบางชนิด กิ่งก้านทุบใช้แปรงฟันแก้เหงือกบวมอักเสบ 
  ใบ ยาชงกินแก้ไอ  ส่วนน้ำต้มใบกินเป็นยาฟอกเลือด แก้ท้องเสีย ท้องร่วง ลดไข้ แก้ไอ อมบ้วนปากช่วยให้เหงือกแข็งแรง ทาแก้คัน และทาภายนอกช่วยขับน้ำนม น้ำคั้นใบใช้ทาท้องเด็กแก้ธาตุพิการหรือใช้ทาถูนวดแก้ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ทาแผลเรื้อรัง ทาฝี ลดอาการอักเสบ 
  ผล และ  เมล็ด ผลกินเป็นยาถ่ายพยาธิ แก้บิด ท้องเสีย และแก้อาการกระหายน้ำ ส่วนเมล็ดเป็นพิษมาก มีคุณสมบัติเป็นยาเสพติดที่มีฤทธิ์กัดทำลาย ใช้ทางยาเป็นยาถ่าย โดยกินเมล็ดที่กะเทาะเปลือกออกแล้วนำมาย่างไฟเล็กน้อย จำนวน 3 – 5 เมล็ด  สกัดได้น้ำมันกึ่งระเหย กินเป็นยาถ่ายอย่างแรงทำให้อาเจียน  แก้น้ำเหลืองเสีย ตับอักเสบ ทาเฉพาะที่แก้คัน บวมแดง และน้ำมันนวดที่เตรียมขึ้นจากน้ำมันเมล็ด 1 ส่วน ผสมกับ Bland oil 3 ส่วน ใช้ทาถูกนวดแก้ปวดตามข้อ แก้คัน แก้ปวดเมื่อย และทาบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ [6]