- ทั้งต้น นึ่งกินกับน้ำพริก(ไทลื้อ,กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน)
  ใบ รับประทานเป็นผักจิ้มน้ำพริก(ปะหล่อง,เมี่ยน)
  ใบ รับประทานสดกับลาบหรือลวกจิ้มน้ำพริกก็ได้(คนเมือง)  
  ใบ นึ่งเป็นผักจิ้มน้ำพริก(ลั้วะ)
- ทั้งต้น รับประทานเป็นผักจิ้มน้ำพริกมีสรรพคุณแก้อาการช้ำใน(ขมุ)
  ใบ ตำผสมกับ สะระแหน่ หญ้าเอ็นยืดและคาวตอง ใช้ประคบบริเวณที่เอ็นขาด(ปะหล่อง)
  ใบ ใช้ต้มน้ำดื่มแก้อาการช้ำใน(คนเมือง)   
  ทั้งต้น ต้มน้ำดื่ม แก้อาการปวดเนื้อตัว ปวดกล้ามเนื้อ(กะเหรี่ยงเชียงใหม่)   
  ใบ หั่นผสมไข่ทำเป็นไข่ตุ๋นรับประทานเป็นยาแก้ไอ(เมี่ยน)
- ทั้งต้น ใช้รักษาอาการช้ำใน เป็นยาบำรุงหัวใจและบำรุงกำลัง รักษาอาการอ่อนเพลีย เมื่อยล้า ขับปัสสาวะ เป็นยาขับโลหิตเสีย รักษาโรคผิวหนัง ใช้รักษาบาดแผล รักษามุดกิจ ระดูขาว รักษาพิษเนื่องจากถูกงูกัด และรักษาอาการเริ่มเป็นบิด ทำให้โลหิตแผ่ซ่าน รักษาอาการท้องร่วง นอกจากนี้ยังใช้ผสมในตำรับยาร่วมกับสมุนไพรอื่น ๆ เป็นยารัก
- ทั้งต้น ใช้ปรุงเป็นยาโดยผสมกับสมุนไพรชนิดอื่น ๆ ซึ่งได้แก่พวก ว่านกาบหอย กล้วยหอมดิบ สนหมอก รากบัวหลวง ดอกเก็กฮวย ฯลฯ นำไปต้มกับน้ำตาลกรวดเพื่อแก้ร้อนใน เจ็บคอ เป็นยาเย็น ขับปัสสาวะ ส่วนใบของต้นนั้นมีฤทธิ์ในการห้ามเลือด แต่จะห้ามเฉพาะภายนอกเท่านั้น ภายในห้ามไม่ได้ ใช้ใบขยี้ทาอาการอักเสบของผิวหนัง ตำพอกแก้แผลเรื้อรังหรือผิวหนังอักเสบ ใช้ทาเมื่อถูกแมลงกัดต่อย[1]