- ผลสุก รับประทานได้(ลั้วะ,ม้ง)
  ยอดอ่อนและใบอ่อน นำไปประกอบอาหาร เช่น แกง(ปะหล่อง)  
- น้ำยางสีเหลือง ใช้ทาแผลเป็นยาสมานแผลสด(ม้ง)
  น้ำยาง ใช้ทารักษาแผลสด(ลั้วะ)
  ยาง ทาแผลตุ่มคัน(ลั้วะ)
  ยาง(สีขาว) ใส่แผลสดทำให้แผลแห้งเร็วขึ้น(กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน)
- เนื้อไม้ ใช้สร้างบ้าน(ลั้วะ,ม้ง)
- ผล สัตว์กินได้ แต่คนกินแล้วจะมีอาการเมา(กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน)
  ผลสุก รับประทานมากเป็นพิษ(ม้ง)
- ชาวเขาโดยทั่วไปกินผลสุกเป็นอาหรประเภทผลไม้ ม้งใช้เปลือกและเนื้อไม้ตำเป็นยาพอกแผลระงับเชื้อ   ลัวะใช้ยางจากลำต้นใส่แผลเปื่อย   แผลเรื้อรัง  แผลมีหนอง
  ใช้ไม้ ทำส่วนประกอบภายในบ้าน เช่น โครงหลังคาและเครื่องเรือน กิ่งก้านทำฟืน  [10]