- เปลือกต้นและเปลือกราก ตากแห้งแล้วใช้เคี้ยวกับหมาก(ลั้วะ)
  เปลือกต้น ทุบแล้วตากแห้งใช้เคี้ยวกินกับหมาก(ขมุ)
  เปลือกต้น ตากให้แห้ง แล้วนำไปเคี้ยวกินกับหมาก(กะเหรี่ยง,ลั้วะ)
  ผลสุก รับประทานได้, ใบอ่อน นึ่งเป็นผักจิ้มน้ำพริก (ม้ง)  
  ผลสุก รับประทานได้(ขมุ,กะเหรี่ยง)  
- เนื้อไม้ ใช้สร้างบ้าน(ขมุ)
- ใบ ใช้แทนกระดาษทราย(กะเหรี่ยง)
- เปลือกลำต้น ใช้เปลือกสด นำมาต้มเอาน้ำกินเป็นยาแก้ไข้หรือยาขับพยาธิ เป็นต้น 
  แก่นไม้ ใช้แก่นไม้สด นำมาหั่นให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วนำเคี่ยวให้เป็นฟอง จากนั้นช้อนฟองออกมาตากแดดให้แห้ง แล้วบดให้เป็นผงละเอียดใช้ชงกินกับน้ำเย็น เป็นยาช่วยขับพยาธิตัวตืดและไส้เดือน แก้ท้องอืดเฟ้อ แก้โรคกระษัย แก้เบื่ออาหาร แก้กระหายน้ำ แก้ฝีในท้อง แก้ปวด แก้ลม ขับโลหิต แก้เคือง และแก้ปัสสาวะกะปริดกะปรอย เป็นต้น 
  ราก ใช้รากสดหรือแห้งนำมาต้มเอาน้ำกินเป็นยาแก้ไข้แก้พิษร้อนใน แก้กระษัยในเส้นเอ็น และช่วยขับพยาธิ[1]
		- ยาง เมล็ด เป็นยาถ่าย เปลือก เป็นยาฝาดสมาน ราก เป็นยาบำรุงและมีฤทธิ์บรรเทาการอุดตัน   ใบ แก้โรคบวมน้ำ [7]