- แก่นไม้ เคี้ยวกินกับหมาก(กะเหรี่ยงเชียงใหม่)
- ชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยง ไทยใหญ่ มูเซอ และพม่า ใช้เนื้อของลำต้นเคี่ยวกับน้ำจนงวดเป็นยางก้อนใช้กินกับหมาก ใช้น้ำต้มเป็นพืชสี สำหรับย้อมเสื้อผ้า แห และเชือกเพื่อให้เกิดความคงทนซึ่งจะได้สีน้ำตาลอ่อนหรือแก่โดยให้มีความเข็มข้นมากหรือน้อยตามต้องการ ม้งนิยมใช้ย้อมหนังหรือเชือกเป็นปังเหียนหรือสายรัดเพื่อบังคับม้าหรือบรรทุกภาชนะบรรจุผลผลิตหรือสิ่งของต่างๆ ในการขนส่ง       กะเหรี่ยงและไทยใหญ่ใช้ยางจากเปลือกลำต้นเป็นยาห้ามเลือดและรักษาแผลสด ใช้เปลือกต้มน้ำดื่มเป็นยาแก้ท้องเดิน ท้องร่วงและท้องเสีย ชาวเขาโดยทั่วไปใช้ลำต้นทำเสาบ้าน และกิ่งก้านสาขาทำฟืนเป็นเชื้อเพลิง สำหรับหุงหาอาหารหรือให้ความอบอุ่นในฤดูหนาว [8]  
- 	ใช้แก่นของลำต้นเคี่ยวเอายางซึ่งมีลักษณะแข็งเป็นก้อนเรียกสีเสียด สีเสียดไทย หรือสีเสียดลาวเป็นส่วนผสมปูนกินกับหมากและใช้เป็นสีย้อมผ้าและย้อมหนัง แห และอวน เนื้อไม้ใช้ทำเครื่องมือการเกษตรต่างๆ เช่น ด้ามมีด ด้ามพร้า กงล้อเกวียน ตลอดจนทำถ่านสำหรับเป็นเชื้อเพลิงในการหุงต้มหลายแห่งได้พัฒนามาเป็นพืชปลูกประดับบ้าน หรือประดับสวน ส่วนที่ปลูกเพื่อผลิตสีเสียดเป็นการค้ายังมีปริมาณน้อย [8]
	- เปลือกลำต้นใช้น้ำต้มเป็นยาระงับเชื้อ ชะล้างบาดแผล ล้างแผลถูกไฟไหม้ แผลหัวแตก สมานแผล และแก้โรคผิวหนัง บดหรือต้มเอาน้ำดื่มแก้ท้องร่วง บิดมูกเลือดลงแดงแก้อติสาร แก่นลำต้นใช้เป็นยาฝาดสมาน ยางเคี่ยวจากเปลือกและเนื้อไม้หรือสีเสียดใช้บดหรือต้มทาเป็นยาระงับเชื้อ ทาหรือล้างบาดแผล แก้แผลถูกไฟไหม้และโรคผิวหนัง กินหรือดื่มแก้แผลในปากในคอ แก้ท้องร่วง บิดมูกเลือด ลงแดง แก้อติสารและเป็นยาบำรุงธาตุ เมล็ดใช้บดกับน้ำทำเป็นยาพอกแก้โรคหิด [8]  
- ลำต้นใช้ทำเสาบ้าน และเครื่องมือทางการเกษตร และเผาทำเป็นถ่านสำหรับเป็นเชื้อเพลิง       หุงต้ม เยื่อไม้ที่เหลือจากการสกัดเอายางออกใช้ทำแผ่นไม้อัด ใบใช้เป็นอาหารสัตว์ ประเภท วัว ควาย ทั้งต้นใช้เลี้ยงครั่ง ในอินเดียและพม่ามีการปลูกสวนป่าเพื่อการค้า [8]