- เปลือกต้น เคี้ยวกินกับพลูหรือหมาก (ไทใหญ่)
  ยอดอ่อน รับประทานกับลาบหรือน้ำพริก(ลั้วะ)
  ยอดอ่อน รับประทานสดกับลาบ มีรสเปรี้ยวปนฝาด(ปะหล่อง)
  ยอดอ่อน รับประทานเป็นผักจิ้มน้ำพริก(คนเมือง)
- น้ำยาง ใช้เป็นยาสมานแผลเช่น แผลมีดบาด ช่วยห้ามเลือด ได้(คนเมือง)
  ใบ ใช้ปิดแผลสด (ใช้แทนพลาสเตอร์ปิดแผล)(เมี่ยน)
- เนื้อไม้ ใช้สร้างบ้าน(ลั้วะ) 
  เนื้อไม้ ใช้ในการก่อสร้าง เช่น ใช้สร้างรั้ว(ลั้วะ)
  เนื้อไม้ ใช้ทำโครงสร้างบ้านมีความทนทานมาก ปลวกไม่กินเพราะเนื้อไม้มีน้ำยาง(ขมุ)
  เนื้อไม้ ใช้สร้างขื่อบ้าน(ม้ง)  
- เปลือกต้น ใช้ย้อมผ้า ให้สีน้ำตาลเข้ม(ปะหล่อง)
- เนื้อไม้ ใช้ทำฟืน(ลั้วะ,ไทลื้อ,คนเมือง)
  ลำต้นใช้ทำฟืนจุดไฟให้สตรีที่อยู่ไฟรมควัน เพราะเนื้อไม้ ไม่มีกลิ่นทำให้ควันไม่เหม็น(คนเมือง)
- ราก และ ใบ น้ำต้มกินเป็นยาแก้ปวดท้อง  ต้น ยางจากเปลือกต้นทาแก้คัน น้ำต้มเปลือกต้น กินแก้ธาตุพิการ  เปลือก และ ใบ ตำผสมกับน้ำมันมะพร้าว ทาแก้โรคผิวหนังบางชนิด [7]