- เมล็ด บีบคั้นเอาน้ำมัน น้ำมันใช้ประกอบอาหาร(กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน)    
  เมล็ด นำมาบีบน้ำมันใช้เป็นเชื้อเพลิง(ลั้วะ)
  ผลแก่ ผ่าครึ่งแล้วนำน้ำยางไปใช้แทนน้ำมันตะเกียง(ม้ง)
- ยอดอ่อนและผลอ่อน ต้มน้ำดื่มเป็นยาถ่ายพยาธิ(ลั้วะ)
- เมล็ด ตากแห้ง แล้วนำไปขาย เป็นพืชเศรษฐกิจมีพ่อค้าคนกลางมารับซื้อราคากิโลกรัมละ 10 บาท(ลั้วะ)
- ราก ตำเป็นยาพวกเหงือกแก้ปวดฟัน, น้ำต้มรากกินเป็นยาระบาย 
  ใบ ใบสดมีฤทธิ์ฆ่าแมลงบางชนิดได้ น้ำต้มใบกินเป็นยาระบาย, แก้ปวดท้อง, ขับน้ำนม และขับระดู (ใบเผาไฟใช้พอกแก้ปวดบวม, ปวดตามข้อ, ปวดศีรษะ และแผลเรื้อรัง ตำเป็นยาพอกฝี, พอกศีรษะแก้ปวด, แก้บวมอักเสบ; ตำประสมกับ Bland oil ที่อุ่นให้ร้อนใช้พอก หรือทาแก้ปวดตามข้อและทาท้องเด็กแก้ท้องอืด 
  เมล็ด มีพิษมาก, ถ้ากินเมล็ดดิบ ๆ เพียง 4 – 5 เมล็ด, ก็อาจทำให้ตายได้, เมื่อจะนำมาใช้ทางยา, ให้ทุบเอาเปลือกออก, แยกจุดงอกออกจากเมล็ด, ต้มกับน้ำนมครั้งหนึ่งก่อน, แล้วจึงต้มกับน้ำเพื่อทำลายพิษ, กินแก้ปวดตามข้อ, แก้ปวดหลัง ปวดเมื่อย, เป็นยาถ่าย ตำเป็นยาพอกแผล, แก้ปวดตามข้อ หีบเอาน้ำมันได้น้ำมันละหุ่ง, ซึ่งส่วนใหญ่ใช้ในทางอุตสาหกรรม [6]  
  เมล็ด ภายในเมล็ดละหุ่งจะประกอบไปด้วยน้ำมัน ซึ่งนำมาเป็นยาระบาย น้ำมันหล่อลื่นเครื่องยนต์ อุตสาหกรรมทำสี ทำหมึกพิมพ์ เครื่องสำอาง สบู่ แต่ก่อนที่เราจะนำมาทำเป็นยานั้นจะต้องทำลายสารที่เป็นพิษเสียก่อน โดยการน้ำไปหุง หรือสะตุเสียก่อน ถ้าไม่เอาออกเป็นอันตรายต่อผนังลำไส้ได้ [1]