- ใบ รับประทานสดกับส้มตำ(กะเหรี่ยงแดง)  
  ใบ รับประทานเป็นผักจิ้มน้ำพริก หรือใช้ใส่แกง(ปะหล่อง)
  ใบ ใช้ประกอบอาหาร เช่น แกง(คนเมือง)   
  ใบ รับประทานสดกับลาบหรือใช้ประกอบอาหาร เช่นใส่ แกงหน่อไม้(เมี่ยน)
  ใบ ใช้เป็นส่วนประกอบในอาหารพื้นเมือง เช่น แกงแค(ไทลื้อ,ลั้วะ)
  ใบ นำไปประกอบอาหารเช่น ใส่แกงแค หรือรับประทานกับตำมะม่วง(ขมุ)
- ต้นและราก ตากแห้งนำมาตำแล้วต้มกินรักษาโรคกระเพาะ(กะเหรี่ยงแดง)
- ต้น ใช้เป็นยารักษาเสมหะในทรวงอก 
  ใบ ทำให้เสมหะงวดแห้งและช่วยเจริญอาหาร 
  ราก ใช้รักษาดูดเสมหะ คือ ใช้ขับเสมหะให้ตกทางอุจจาระ นอกจากนี้รากยังใช้ปรุงเป็นยารักษาธาตุพิการ และธาตุน้ำพิการ บำรุงธาตุ[1]
- สรรพคุณความเชื่อ
	  ราก รสเผ็ดร้อน แก้คูถเสมหะ ท้องเสีย ขับเสมหะให้ตกทางทวารหนัก เจริญอาหาร บำรุงธาตุ แก้ธาตุพิการ ขับลมในลำไส้ ทำให้เสมหะแห้ง แก้เบาเหลือง ขัดเบา ปวดเอ็น
	  ต้น รสเผ็ดร้อน แก้เสมหะในทรวงอก ขับเสมหะทำให้เสมหะแห้ง แก้ปวดท้องแน่นจุกเสีด แก้ไข้ ดีซ่าน ดีกระตุก บำรุงน้ำดี รักษาโรคบิด
	  ใบ รสเผ็ดร้อน เจริญอาหาร ขับเสมหะ ทำเสมหะให้งวด  ทำให้เลือดลมซ่าน แก้ธาตุพิการ เบาหวาน
	  ดอก รสเผ็ดร้อน แก้ศอเสมหะ ทำให้เสมหะแห้ง ช่วยขับลมในลำไส้
	  ผล รสเผ็ดร้อน ขับลม ขับเสมหะ ย่อยอาหาร
	  ทั้งต้น รสเผ็ดเล็กน้อย ขับเสมหะ แก้ปัสสาวะบ่อย ขับลม แก้ท้องอืดเฟ้อ บำรุงน้ำดี แก้ธาตุพิการ [3]